Fin...

There comes the Troll!

Zoals in elk verhaal het geval is, komt er ook aan dit verhaal een einde.
De trol met de lange snuit (of iets in die aard) komt stilaan nabij, het einde der Noorse tijden nadert...

Met spijt in het hart enerzijds, met vreugde anderzijds.
Maar toch met een enorm mooie ervaring in de bagage!

Bergen, I will be back, either sooner or later!

The final countdown

De eindsprint is ingezet, over tien dagen zit ik terug thuis in België.
Deze week heb ik mijn stageperiode hier afgesloten met heel goede commentaren, dus deel één van het verblijf is alvast geslaagd.
Volgende week staat er nog een presentatie van een project op het programma en hopelijk kunnen we na deze presentatie besluiten dat ook deel twee goed afgesloten kan worden.
Daarna zal het aftellen echt beginnen, samen met het volgende grote werk: eindwerk!
De komende weken worden dus nog druk, maar met volle moed gaan we er invliegen.

Natuurlijk doen we hier ondertussen ook nog wel af en toe eens iets ter ontspanning.
Gisteren was er een multiculturele kookavond gepland, met andere woorden iedereen kookt iets dat typisch is voor zijn eigen land.
België is natuurlijk frieten, wat we dan ook gedaan hebben, maar we vonden toch dat we nood hadden aan iets origineler ook. In aanvulling van de frieten hebben we ook voor koekjestaart gezorgd. Ik beken, ik had het ook nog niet gegeten, maar het was best lekker.
Een pluim voor Kathleen die ze gemaakt heeft!

Om af te sluiten nog een foto met onze fantastische kookoutfit...

The world is changing...

Niet alleen is de as van de Aarde ondertussen verschoven, maar vooral de dagen hier in Bergen beginnen langer te worden. Waar het slechts licht was tussen 11 en 16u toen ik hier toe kwam zitten we ondertussen al aan licht om 6.30u 's ochtends en rekken we het 's avonds toch al tot 19-19.30u!
Wat een verschil, het moet gezegd. Een pak beter ook voor het bioritme, hoewel dat enkel in het begin een grote aanpassing was.
Gelukkig hebben we hier nog één constante: het totale onvoorspelbare weer. Deze week terug en portie sneeuw gehad, totaal onverwacht eigenlijk. Deze ochtend was het hier nog aan het sneeuwen, op dit moment is er hier een stralend zonnetje te bewonderen.
De voorbije week heb ik natuurlijk terug op CT gewerkt, wat nog altijd leuk is tot nu toe. Ik blijf het toch leuker vinden dan de conventionele radiologie, dat blijkt ook dit jaar nog maar eens.
Maar naast het werk hebben we nog enkele lokale gewoontes proberen opsnuiven. De tijd speelt namelijk in mijn nadeel, dus we moeten er het beste uithalen nu het nog kan.
Vorig weekend zijn we met een groepje gaan sporten, en met name de meest intensieve sport die je je maar kan inbeelden: curling! (Laat ruimte voor een lachpauze.)
Maar genoeg gelachen nu, we hebben ons enorm geamuseerd :-)
Wat wil je, een groep van 7 personen die nog nooit curling gedaan hebben, laat staan een speelveld van dichtbij gezien hebben, dat moet wel grappige taferelen opleveren. En dat heeft het ook gedaan, getuige de filmpjes die we gemaakt hebben.
Maar het moet gezegd, de sport is intensiever dan het lijkt. Vooral wanneer je het 'echt' professioneel wil doen (en dus heel veel met de borstel moet wrijven) moet je toch over de nodige uithouding beschikken.
Mijn team heeft uiteindelijk gewonnen met de fantastische score van 3 tegen 1, met andere woorden: veel stenen hebben we niet in het centrum gekregen. Gelukkig was de tegenstand nog slechter ;-)
Op zondag zijn we met vijf vertrokken voor een beklimming van Ulriken, de hoogste berg van de stad. Na 10 minuten waren we nog met drie over, die de toch uiteindelijk ook hebben afgemaakt. Ulriken is de berg waarop ook mijn kot ligt en die we dus elke dag toch al een behoorlijk stuk mogen beklimmen. Deze keer gingen we echter voor de volledige toch en het moet gezegd, het was de moeite waard.
Hoewel het pad voor het grootste deel nog uit een dikke laag ijs bestond, zijn we er toch in geslaagd om in anderhalf uur naar de top te klauteren.
Het blijft een mooie tijdsbesteding, dat bergbeklimmen. Na een broodnodige time out in de tea-room op de top (allé, de 'bijna top') om wat op te warmen, zijn we verder gegaan om te voet naar de echte top (en dus het hoogste punt) te trekken. Best een leuke wandeling, met heel mooie en verre uitzichten, maar toch best uitdagend wegens spekglad op sommige plaatsen en de hevige, ijskoude wind die besloot ons te vergezellen.
Maar goed, dit alles draagt natuurlijk bij tot het 'echte Noorse gevoel' en neem ik er met plezier bij.

Gisteren, vrijdag, zijn we op skitrip geweest met een hoop internationale studenten. De eerste keer voor menig deelnemer, inclusief mezelf, dus dat was lachen gegarandeerd!
Hoewel het weer niet optimaal was (sneeuw gedurende het grootste deel van de dag, in combinatie met een strakke, koude wind op bepaalde momenten), hebben we toch veel plezier gehad.
De instructies waren vrij beperkt, waardoor ik mijn persoonlijk doel (leren draaien en leren stoppen) niet volledig kunnen realiseren heb. Het draaien is gelukt, het stoppen bleef echter beperkt tot het gebruik van 'crash landings'. Hoewel deze best leuk zijn zolang er niks ergs gebeurd, wordt het na verloop van tijd toch vrij belastend (vooral in de knieën).
Vandaar ik mezelf dit weekend dan ook rust voorgeschreven heb, mijn knie heeft het nodig als ik geen volledige week als een eend wil rondlopen :-)
Maar bij deze heb ik nogmaals geleerd dat skiën toch niet meteen mijn ding is. Hoewel ik het heel leuk vind, heb ik veel lessen nodig alvorens ik het ooit deftig zou kunnen doen denk ik. Grote hellingen zijn niet echt aan te raden als je niet weet waar de rem zit...

Om af te sluiten nog enkele beelden van onze bezigheden, 3 weeks to go!

Curling skills.

Sliding skills.

Climbing skills.

Sitting down skills.

Sliding down skills.

Throwing snow skills.

Ulriken - dikke ijslaag op weg naar de top.

Het doel: de antenne, het obstakel: alles tussen onze positie en het doel.

Robocop ready for duty.

Rechts: de skilift voor de grote mensen, links: onze skilift en -piste.

Siesta skills.

En volgende keer dat ik ga skiën wil ik iets zoals in bovenstaand filmpje!

Het is vakantie!

Of toch voor sommige mensen in België :-)
Hier in Noorwegen was het deze week vakantie, maar natuurlijk niet voor overijverige studenten die moeten werken!
Ik heb vorige week de deur op de spoed achter me dichtgeslagen en ben ondertussen een weekje actief geweest op de CT afdeling van het universitair ziekenhuis van Bergen, met name het Haukeland Sykehus.
Het eerste voordeel van deze nieuwe locatie: ik moet niet meer naar het centrum van de stad! Dit scheelt een pak (vooral 's ochtends...), aangezien ik nu op een goede 7 minuten op mijn werk ben.
In tegenstelling tot het ziekenhuis waar ik eerst zat is dit een immens ziekenhuis! Het gaat ongeveer van de voet van de berg tot aan mijn kot, wat toch al vrij hoog op de berg ligt. Een gigantisch ziekenhuis dus, ik heb er nog geen verkenning gedaan maar zou het misschien toch eens moeten overwegen als ik tijd heb.
Het werk op CT zelf is in één woord zalig. Ik vond CT in België ook best leuk, maar had soms echt het gevoel dat het om bandwerk ging gezien de enorme massa patiënten die je dagelijks te verwerken krijgt.
Een afspraak om de 10-15 minuten was niet ongewoon. Hier in Noorwegen daarentegen, is CT gewoon leuk!
Er worden 20 tot 25 minuten per patiënt voorzien, wat een echte luxe is in vergelijking met België. Het verschil in omgang met de patiënten is echter ook meteen duidelijk. Waar het in België allemaal snel snel moet gaan, neemt men hier echt de tijd voor de patiënt.
De patiënt en zijn gevoel staat centraal, en dit is echt een meerwaarde in vergelijking met de Belgische CT vind ik.
Men heeft in Haukeland 3 CT toestellen staan, 2 voor courante onderzoeken en eentje voor de 'spoed' onderzoeken. Ik denk dat het aantal onderzoeken dat op 1 dag op deze drie toestellen samen gedaan wordt ongeveer overeenkomt met één dag op 1 toestel in België.
Maar ik zou als patiënt toch geen seconde moeten twijfelen over waar ik een CT onderzoek zou willen hebben... De afspraken zijn stipt op tijd en de patiënten worden bij wijze van spreken echt in de watten gelegd.
Het enige 'nadeel' aan deze situatie: de wachtlijsten van CT zijn vrij lang, hoe contradictorisch dit ook moge klinken...
Ik heb alvast een goed gevoel overgehouden aan deze eerste week, hopelijk blijft dit ook de komende weken duren!

Nog vier te gaan...

Summertime!

Het weekend zit er al even op, maar het is nogal druk geweest dus bij deze een laattijdige update!
De voorbije dagen is het hier echt prachtig weer: geen wolken, volle zon en qua temperatuur zelfs net boven het vriespunt. Wat wil een mens nog meer!
Mijn pa had dus geluk toen hij me dit weekend kwam bezoeken, want in tegenstelling tot het weekend wanneer Gawein op bezoek was was het deze keer wel schitterend weer om er op uit te trekken.
Dat hebben we dan ook gedaan, ware het niet dat we de minst uitputtende uitstapjes uitgezocht hebben.
Dit komt er op neer dat we naar de top van Fløyen geweest zijn met een treintje, naar de top van Ulriken met de kabellift en dat we een heel mooie trein/bus/boot/trein trip gedaan hebben naar de Nærøyfjord, een 'smalle' fjord die ook op de werelderfgoedlijst van de UNESCO staat.
Het moet gezegd, het was een prachtige ervaring! Zeker met een schitterend zonnetje erbij, sneeuw op de bergen en niet te veel volk op de boot.
Zulke prachtige landschappen, daarvoor komt een mens naar Noorwegen!
Ook de Flåm railway was de moeite om te doen. Dit is een kleine trein die dwars door de bergen rijdt. Het vertrekpunt ligt op 2 meter boven zeeniveau en het eindpunt ligt op 865m boven de zeespiegel. Een fikse klim dus, die terug voor enkele adembenemende uitzichten zorgt.
Maar omdat beelden meer zeggen dan woorden, hieronder enkele sfeerbeelden van dit weekend. Ik heb veel te veel foto's, dus 't is een korte selectie kwestie van de blog niet te spammen.
Enjoy!
O ja, quote van het weekend door een Noors meisje:
"Of course I know Belgium. The question is not if you know Belgium, the question is if you want to know it!"

Boven op Fløyen, met mijn kot op de achtergrond.

De Nærøyfjord.

De Nærøyfjord.

De Nærøyfjord.

Flåm railway.

Op de top van Ulriken.

Op de top van Ulriken.

Op de top van Ulriken met m'n pa.

Bryggen met prachtig zonlicht!

What a beautiful day!

Wat is het hier mooi op dit moment!
Gisteren (vrijdag) een wolkenloze dag gehad, een stralende zon in combinatie met een helderblauwe hemel, het stond in schril contrast met de dagen ervoor...
Ideaal weer dus om er op uit te trekken, ware het niet dat ik de late shift had die dag... Van tegenslag gesproken!
Maar het was best een leuke shift, en ook nu bevallen late shifts mij toch meer dan de vroege shifts moet ik zeggen. Al was het maar omdat je rustig de tijd hebt om naar het werk te wandelen, maar daar zal het zonnetje ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
Onderweg naar het werk merkte ik wel dat er een grote bedrijvigheid was. Ik hoorde veel sirenes rondrijden, zelfs een ambulancehelikopter ben ik tegengekomen.
Toen ik op het werk kwam werd duidelijk wat er aan de hand was. 'Eikedalen', een berg gelegen op een uurtje van Bergen, had namelijk net een lawine te verwerken gekregen (http://www.bt.no/nyheter/lokalt/To-omkom-i-skred-i-Eikedalen-1250548.html). De reddingsacties waren dus volop aan de gang, er was eerst sprake van vier doden maar de uiteindelijke balans is op twee doden geëindigd.
Minder prettig nieuws dus, maar blijkbaar was er teveel sneeuw gevallen de laatste dagen (meer dan 2 meter op de top) en lag het geheel niet echt stabiel...
Ikzelf heb geen effect gehad van dit voorval op het werk, aangezien de slachtoffers meteen naar het 'grote' ziekenhuis werden overgebracht. Maar het voorval was toch een 'hot topic' op het werk die avond.

De volgende dag (zaterdag) zijn wij zelf de sneeuw gaan opzoeken, namelijk in de stad Voss (een uurtje rijden met de trein). Daar zijn we rond tien uur aangekomen en even een kleine verkenning in de stad gaan doen. Het was verschrikkelijk koud, maar o zo mooi met de blauwe lucht en een stralende zon. Stralende zon, maar toch verschrikkelijk koud! Namelijk -22°C, ik herhaal -22°C (dit is geen typfout :-p), het is eens een ervaring. Je neusvleugels vriezen bijna dicht, je ogen vriezen bijna dicht omdat je wimpers aan elkaar vriezen, je haar kleur wit/grijs (wat er heel grappig uitziet) en na een uurtje hebben we de stadswandeling dan ook opgegeven.
Na een opwarmend drankje zijn we dan via de kabellift naar de bergtop gegaan, waar we ons aan een namiddag cross-country skiing (oftewel langlaufen) gewaagd hebben. Het weer was super (stralend blauwe hemel, enkele kleine witte wolkjes, stralende zon), de temperatuur was ideaal (ongeveer -8°C) en het was een enorm leuke namiddag.
Mijn kwaliteiten op skilatten zijn wel bijzonder laag in te schatten, dat heb ik vandaag nogmaals gemerkt. Maar kom, om het nog nooit gedaan te hebben was het toch een goede poging :-) Er is echter nog veel werk als het aankomt op remmen, draaien en rechtop blijven bij hogere snelheid...
Midden maart gaan we op skitrip, waar we een basisopleiding zullen krijgen, dus dat zal hopelijk wel iets helpen.
Nu ja, de sneeuw lag enorm dik (zie foto's), dus al mijn 'landingen' zijn goed verlopen. Ik heb nog nooit zoveel op de grond gelegen, maar het was absoluut leuk om te doen :-)
Terug thuis is de vermoeidheid niet echt weg te steken, dus deze avond doe ik het rustig aan.
Om af te sluiten nog enkele foto's, enjoy!

Bergen met zonlicht, prachtig!

Voss, veel zon en -22°C.

De kerk van Voss, op de top van deze berg zijn we gaan langlaufen.

Voss - hut naast het meer.

Voss - boom aan het meer.

Voss - boom bij -22°C.

Voss - uitzicht op het meer vanop een bergflank.

Dikte van de sneeuw op de berg.

Uitzicht tijdens het langlaufen.