The final countdown

De eindsprint is ingezet, over tien dagen zit ik terug thuis in België.
Deze week heb ik mijn stageperiode hier afgesloten met heel goede commentaren, dus deel één van het verblijf is alvast geslaagd.
Volgende week staat er nog een presentatie van een project op het programma en hopelijk kunnen we na deze presentatie besluiten dat ook deel twee goed afgesloten kan worden.
Daarna zal het aftellen echt beginnen, samen met het volgende grote werk: eindwerk!
De komende weken worden dus nog druk, maar met volle moed gaan we er invliegen.

Natuurlijk doen we hier ondertussen ook nog wel af en toe eens iets ter ontspanning.
Gisteren was er een multiculturele kookavond gepland, met andere woorden iedereen kookt iets dat typisch is voor zijn eigen land.
België is natuurlijk frieten, wat we dan ook gedaan hebben, maar we vonden toch dat we nood hadden aan iets origineler ook. In aanvulling van de frieten hebben we ook voor koekjestaart gezorgd. Ik beken, ik had het ook nog niet gegeten, maar het was best lekker.
Een pluim voor Kathleen die ze gemaakt heeft!

Om af te sluiten nog een foto met onze fantastische kookoutfit...

The world is changing...

Niet alleen is de as van de Aarde ondertussen verschoven, maar vooral de dagen hier in Bergen beginnen langer te worden. Waar het slechts licht was tussen 11 en 16u toen ik hier toe kwam zitten we ondertussen al aan licht om 6.30u 's ochtends en rekken we het 's avonds toch al tot 19-19.30u!
Wat een verschil, het moet gezegd. Een pak beter ook voor het bioritme, hoewel dat enkel in het begin een grote aanpassing was.
Gelukkig hebben we hier nog één constante: het totale onvoorspelbare weer. Deze week terug en portie sneeuw gehad, totaal onverwacht eigenlijk. Deze ochtend was het hier nog aan het sneeuwen, op dit moment is er hier een stralend zonnetje te bewonderen.
De voorbije week heb ik natuurlijk terug op CT gewerkt, wat nog altijd leuk is tot nu toe. Ik blijf het toch leuker vinden dan de conventionele radiologie, dat blijkt ook dit jaar nog maar eens.
Maar naast het werk hebben we nog enkele lokale gewoontes proberen opsnuiven. De tijd speelt namelijk in mijn nadeel, dus we moeten er het beste uithalen nu het nog kan.
Vorig weekend zijn we met een groepje gaan sporten, en met name de meest intensieve sport die je je maar kan inbeelden: curling! (Laat ruimte voor een lachpauze.)
Maar genoeg gelachen nu, we hebben ons enorm geamuseerd :-)
Wat wil je, een groep van 7 personen die nog nooit curling gedaan hebben, laat staan een speelveld van dichtbij gezien hebben, dat moet wel grappige taferelen opleveren. En dat heeft het ook gedaan, getuige de filmpjes die we gemaakt hebben.
Maar het moet gezegd, de sport is intensiever dan het lijkt. Vooral wanneer je het 'echt' professioneel wil doen (en dus heel veel met de borstel moet wrijven) moet je toch over de nodige uithouding beschikken.
Mijn team heeft uiteindelijk gewonnen met de fantastische score van 3 tegen 1, met andere woorden: veel stenen hebben we niet in het centrum gekregen. Gelukkig was de tegenstand nog slechter ;-)
Op zondag zijn we met vijf vertrokken voor een beklimming van Ulriken, de hoogste berg van de stad. Na 10 minuten waren we nog met drie over, die de toch uiteindelijk ook hebben afgemaakt. Ulriken is de berg waarop ook mijn kot ligt en die we dus elke dag toch al een behoorlijk stuk mogen beklimmen. Deze keer gingen we echter voor de volledige toch en het moet gezegd, het was de moeite waard.
Hoewel het pad voor het grootste deel nog uit een dikke laag ijs bestond, zijn we er toch in geslaagd om in anderhalf uur naar de top te klauteren.
Het blijft een mooie tijdsbesteding, dat bergbeklimmen. Na een broodnodige time out in de tea-room op de top (allé, de 'bijna top') om wat op te warmen, zijn we verder gegaan om te voet naar de echte top (en dus het hoogste punt) te trekken. Best een leuke wandeling, met heel mooie en verre uitzichten, maar toch best uitdagend wegens spekglad op sommige plaatsen en de hevige, ijskoude wind die besloot ons te vergezellen.
Maar goed, dit alles draagt natuurlijk bij tot het 'echte Noorse gevoel' en neem ik er met plezier bij.

Gisteren, vrijdag, zijn we op skitrip geweest met een hoop internationale studenten. De eerste keer voor menig deelnemer, inclusief mezelf, dus dat was lachen gegarandeerd!
Hoewel het weer niet optimaal was (sneeuw gedurende het grootste deel van de dag, in combinatie met een strakke, koude wind op bepaalde momenten), hebben we toch veel plezier gehad.
De instructies waren vrij beperkt, waardoor ik mijn persoonlijk doel (leren draaien en leren stoppen) niet volledig kunnen realiseren heb. Het draaien is gelukt, het stoppen bleef echter beperkt tot het gebruik van 'crash landings'. Hoewel deze best leuk zijn zolang er niks ergs gebeurd, wordt het na verloop van tijd toch vrij belastend (vooral in de knieën).
Vandaar ik mezelf dit weekend dan ook rust voorgeschreven heb, mijn knie heeft het nodig als ik geen volledige week als een eend wil rondlopen :-)
Maar bij deze heb ik nogmaals geleerd dat skiën toch niet meteen mijn ding is. Hoewel ik het heel leuk vind, heb ik veel lessen nodig alvorens ik het ooit deftig zou kunnen doen denk ik. Grote hellingen zijn niet echt aan te raden als je niet weet waar de rem zit...

Om af te sluiten nog enkele beelden van onze bezigheden, 3 weeks to go!

Curling skills.

Sliding skills.

Climbing skills.

Sitting down skills.

Sliding down skills.

Throwing snow skills.

Ulriken - dikke ijslaag op weg naar de top.

Het doel: de antenne, het obstakel: alles tussen onze positie en het doel.

Robocop ready for duty.

Rechts: de skilift voor de grote mensen, links: onze skilift en -piste.

Siesta skills.

En volgende keer dat ik ga skiën wil ik iets zoals in bovenstaand filmpje!

Het is vakantie!

Of toch voor sommige mensen in België :-)
Hier in Noorwegen was het deze week vakantie, maar natuurlijk niet voor overijverige studenten die moeten werken!
Ik heb vorige week de deur op de spoed achter me dichtgeslagen en ben ondertussen een weekje actief geweest op de CT afdeling van het universitair ziekenhuis van Bergen, met name het Haukeland Sykehus.
Het eerste voordeel van deze nieuwe locatie: ik moet niet meer naar het centrum van de stad! Dit scheelt een pak (vooral 's ochtends...), aangezien ik nu op een goede 7 minuten op mijn werk ben.
In tegenstelling tot het ziekenhuis waar ik eerst zat is dit een immens ziekenhuis! Het gaat ongeveer van de voet van de berg tot aan mijn kot, wat toch al vrij hoog op de berg ligt. Een gigantisch ziekenhuis dus, ik heb er nog geen verkenning gedaan maar zou het misschien toch eens moeten overwegen als ik tijd heb.
Het werk op CT zelf is in één woord zalig. Ik vond CT in België ook best leuk, maar had soms echt het gevoel dat het om bandwerk ging gezien de enorme massa patiënten die je dagelijks te verwerken krijgt.
Een afspraak om de 10-15 minuten was niet ongewoon. Hier in Noorwegen daarentegen, is CT gewoon leuk!
Er worden 20 tot 25 minuten per patiënt voorzien, wat een echte luxe is in vergelijking met België. Het verschil in omgang met de patiënten is echter ook meteen duidelijk. Waar het in België allemaal snel snel moet gaan, neemt men hier echt de tijd voor de patiënt.
De patiënt en zijn gevoel staat centraal, en dit is echt een meerwaarde in vergelijking met de Belgische CT vind ik.
Men heeft in Haukeland 3 CT toestellen staan, 2 voor courante onderzoeken en eentje voor de 'spoed' onderzoeken. Ik denk dat het aantal onderzoeken dat op 1 dag op deze drie toestellen samen gedaan wordt ongeveer overeenkomt met één dag op 1 toestel in België.
Maar ik zou als patiënt toch geen seconde moeten twijfelen over waar ik een CT onderzoek zou willen hebben... De afspraken zijn stipt op tijd en de patiënten worden bij wijze van spreken echt in de watten gelegd.
Het enige 'nadeel' aan deze situatie: de wachtlijsten van CT zijn vrij lang, hoe contradictorisch dit ook moge klinken...
Ik heb alvast een goed gevoel overgehouden aan deze eerste week, hopelijk blijft dit ook de komende weken duren!

Nog vier te gaan...